Dubbele zegen

Geliefde gemeente van onze Heer Jezus Christus,

De derde dag.
Als je dat in de bijbel hoort, dan moet je opletten!
Want veel dingen gebeuren op de derde dag.
Even een paar voorbeelden:
Als Abraham met Isaac op pad gaat om te offeren,
is het op de derde dag dat Abraham de plek ziet waar. Gen.22:4
Als het volk in de woestijn aankomt bij de Sinai;
op de derde dag verschijnt God. Ex. 19:11,16
Komt het volk later onder leiding van Jozua bij de Jordaan,
het is op de 3e dag dat ze oversteken.
Jona, drie dagen in de vis.
En drie keer raden op welke dag Esther de moed vindt
om voor de koning te verschijnen? Esther 5:1
En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
De derde dag is een dag van chaos naar orde,
van dreiging naar vrijheid, van dood naar leven.
Een dag van ommekeer en vernieuwing.

De derde dag …
Dat begon allemaal in Genesis.
De derde dag gaat God het water en het land scheiden.
Hoe zou dat daarvoor zijn geweest? Drijfzand, modder en moeras?
God maakt nu twee leefbare plekken.
En als dat gebeurt, zie je de eerste dingen tot bloei komen.
In de tekst in Genesis gebeurt dan ook iets opvallends:
Die derde dag kijkt God twee keer naar wat hij gemaakt heeft,
en zegt dan twee keer hoe goed het is.
God zegt het bij het scheiden van zee en land,
en bij het laten opkomen van jong groen:
grassen, planten, bloemen en bomen.
Bij beide zegt God dat het goed is.
Op geen andere dag zegt God het twee keer.
En als je nog beter kijkt, zie je dat het bij de 2e dag ontbreekt.
Maar de dag daarop maakt God het dus af.
Van chaos naar orde, van dood naar leven. Vernieuwing.
Daarom wordt de derde dag ook wel de dag van de dubbele zegen genoemd.

Voor Joden is dit daarom de meest geschikte dag om te trouwen.
De derde dag is bij uitstek gezegend,
en geschikt voor een nieuw begin, verbond, huwelijk en leven.
Zowel voor ordening, als voor groei.

Het is dus niet voor niets als Johannes schrijft: “Op de derde dag” ,
dat we dan uitkomen op een bruiloft. Natuurlijk! Logisch!

---

Vandaag zijn we als 3 kerkgemeenschappen samen.
En we hebben een tekst voor ons liggen
over de verbinding aangaan, over samen verder gaan.
Een intiem plaatje over prille liefde.
En daarmee kunnen ook wij zeker iets leren over liefde en trouw,
ook naar elkaar, als gelovigen, die misschien net ietsje anders zijn,
die het even wat anders zien.
Zoals eigenlijk in zoveel huwelijken, toch?

Maar het is wel de vraag:
is dat nu het beeld voor ons kerkelijk optrekken?
Want: wij trouwen niet met elkaar …

En misschien zit je daar ook echt niet op te wachten:
Je eigen gebouw hebben, je eigen gebruiken, je eigen liederen.
We hechten soms ook echt aan onze eigen vertrouwde elementen.
En er zit toch iets goeds in de eigenheid?

Dit is waar het vaak schuurt.
De beleving van kerkelijke eenheid, het voelen dat we bij elkaar horen,
merk je zoveel makkelijker als de neuzen dezelfde kant op staan.
Als je dezelfde beleving en gebruiken bij elkaar herkent.
We horen hoe Jezus bidt voor zijn leerlingen: Dat ze allen één zijn.
De Week van gebed voor eenheid van christenen staat in 2026
in het teken van het verlangen naar eenheid: Eén van Geest.
Die eenheid is zo belangrijk.
En dat is precies waarom het beeld van een huwelijk
zo vaak wél past: de bruiloft van het Lam.
Het verbond tussen de Eeuwige en zijn volk.

En als een kerk verscheurd is, dan zit er aan beide kanten pijn.
Dus de eigenheid van elk van ons, is dat nu altijd zo goed?

---

Hier kan Genesis ons helpen.
De oecumene, ons gezamenlijk optrekken als kerken,
kan dan een plek zijn voor de dubbele zegen.
Er is namelijk een scheiden, onderscheiden wat goed is.
Je kan denken, in scheiden zit een oordeel,
het onderscheiden van het goede en het kwade:
Bijvoorbeeld: de ene plek is beter dan de ander.
Je bent bij God, of niet. Je kunt leven, of niet.
Maar de dubbele zegen laat nu juist zien, hoe overvloedig God is.
De zee is een plek waar wezens zich als een vis in het water voelen.
Maar ook het land is een plek waar je tot bloei kan komen.
God is zo rijk, zo overvloedig. Op meerdere plekken schept hij leven.
In die verschillen zit iets goeds, iets moois.

En volgens mij voelen we dat ook aan als je kijkt naar relaties.
Je blijft jezelf, ook als je samen onder één dak gaat wonen.
Maar je zult aan elkaar moeten wennen, dingen afspreken.
Waar je de tandenborstel neerlegt; hoe je de wc–rol ophangt.
En dan nog zijn er dingen die kunnen irriteren.
Het lukt maar niet om het af te leren, je aan te passen,
hoe vaak je het ook afspreekt …
Maar ondanks alles, samen wil je eruit komen.
Dat is waarom Liefde de kern is.
Paulus zegt het zo mooi: “Alles verdraagt zij, alles hoopt zij.”
Dat is dus hopen dat we het mooie van dezelfde dingen zien,
hopen dat je samen afspraken kan maken.
Maar het ook verdragen als dat er niet is.

Je hebt stellen die het bij–elkaar–horen duidelijk uiten.
Samen dezelfde fiets, of matching outfits.
Ik moet er zelf niet aan denken;
je kunt erin doorschieten denk ik dan.
Maar als het bij jullie samen past, leef je uit.
Nouja. Ik hoop dat ik niemand beledig.
Ook daarin zijn we verschillend, en dat is OK.

Maar dan is er dus wel een vorm van liefde,
die ruimte laat aan verschillen. Geen eenheidsworst.
Als zee en land gemengd waren,
dan liepen we vast in drijfzand en moeras.
Er is scheiden dat goed is, goed voor beide.

In een huwelijk, waarbij je onder één dak leeft,
maar ook in de oecumene, waarin je hetzelfde kerkelijke erf bewoont,
moet je leren om plek te geven aan de verschillen.

---

Zijn daarmee alle verschillen goed?
Nee, soms is de derde dag ook een moment van bevrijding, verlossing.
Jona hoorde niet in de zee, maar op het land (!)
Jezus en Lazarus hoorden niet in de dood, maar bij het leven.
Hoe kom je dan op het spoor, wat het goede onderscheid is?

En daarvoor kijken we naar Maria. Ook zij loopt rond op het feest.
Ze is een prachtvrouw, en heeft haar voelsprieten uit.
Haarfijn voelt ze de problemen aankomen. En ze gaat naar Jezus toe:
Ze hebben geen wijn meer …

Moet je even over nadenken.
Johannes vertelt hier heel bewust dat dit Jezus’ eerste wonder is.
Jezus laat zien dat hij het verschil maakt.
Dit is het eerste moment waarop hij schittert.
Dus, Jezus had niet eerder een feest gered, of water gewijd.
Maria had niet eerder met hem zo’n derde–dag moment meegemaakt,
van chaos naar orde, van dreiging naar vrijheid, van dood naar leven.
Een dag van ommekeer en vernieuwing.
Hoe wist ze dat ze bij Hem terecht moest?
Misschien is dit wat moeders aanvoelen.

Jezus zegt: nu nog niet, het is nog niet tijd.
Soms blijven wij mensen, wij kerken, aanmodderen.
is de verhouding troebel, lopen we vast in het kerkelijk moeras.
Jezus fixt niet meteen mijn of onze problemen.
Maar Maria weet wel wat ze ondertussen moet doen.

Tegen de bedienden zegt ze: “Doe maar wat Hij jullie zegt, wat het ook is.”
Gehoorzaamheid aan Jezus, dat is de sleutel.
Als de wereld nog onaf voelt, als er nog iets openstaat,
als het feest nog niet compleet is, laat je dat nooit tegenhouden,
om wel te zoeken naar wat Jezus zegt, wat de Eeuwige van ons vraagt.

Maar dan, op die derde dag, is het wel Jezus’ tijd.
En wat Hij dan zegt, is wonderlijk.
Daar staan vaten, grote stenen kruiken,
die werden gebruikt voor de Joodse reinheidswetten.
Voor het wassen van je handen of spullen. Die moeten weer vol met water.
Wat gaat hij doen? Bezem erdoor?
Die aangeschoten Kanaïeten een koude douche verkopen?
Nee, Jezus gebruikt de gebruiken, de gewoontes, de rituelen.
Als de bedienden het gehoorzaam met water vullen,
dan vervult hij die gehoorzaamheid, en kan het feest weer doorgaan.

Dit is nou typisch God:
De overdaad. De vreugde. Kwaliteitswijn.
En zie je dat God de bron is van het goede,
dan zie je het punt waarom Jezus dit deed.
En waarom Johannes het zo opschreef: vers 11
“Dit heeft Jezus in Kana, in Galilea, gedaan als eerste teken;
Hij toonde zo zijn grootheid en zijn leerlingen geloofden in Hem.”

Het is op de derde dag dat Jezus zijn grootheid demonstreert.
En dat zou hij vaker doen, op de derde dag.
Alle leerlingen die dát geloven, die kunnen elkaars verschillen verdragen.
Want ze putten uit dezelfde bron.

Liefde is iets prachtigs.
Iets om te vieren, om te markeren met een bruiloft.
Liefde is ook een werkwoord, juist als de vlinders zijn gevlogen.
Dus Liefde is iets om te doen. Trouw blijven.
God vraagt ons om lief te hebben, en dat hebben we te gehoorzamen.
Juist als het moeizaam gaat, als het modderig is,
en het feest in het water dreigt te vallen.
Leer dan om te luisteren naar Jezus, wat het ook is.
En op zijn tijd, maakt hij het weer diep en overdadig.
En bewaart het beste voor het laatste.
Nu is ons kennen nog beperkt, maar straks wordt alles volledig.

Dan zien wij de grootheid, en geloven wij, zijn leerlingen.
Dat is dubbele zegen, voor deze wereld en de komende:
In de Liefde zien wij dat God goed is.
Zoals ook God ziet dat het goed is. Zeer goed. Amen